Milopótamos werd in eerste instantie vooral breder bekend door de productie en verkoop van de Milopótamoswijn. Daar kwam vervolgens de faam van Géronta Epifánios als 'chefkok' nog bij. De roem leunt zo wel flink op eten en drinken (dacht ik).
In deze káthisma van de Heilige Efstáthios kun je als pelgrim, net als in andere kloosters en skiten, ook verblijven na een afspraak. Dat de maaltijden en overnachtingen in principe tegen betaling te regelen zijn, lijkt echter tegenstrijdig met de traditionele filoxenía (gastvrijheid) op de Agion Oros. Voor zover ik weet is deze commerciële aanpak gelukkig uniek.
De archontaríki ziet er prima uit, met het raam van mijn kamer, evenals de trápeza, waar ik niet gegeten heb (zie hieronder).
Zoals gezegd, kreeg ik een lekkere en eenvoudige maaltijd (zie foto), bestaande uit vis, courgettes, komkommer, tomaat en brood, en witte Milopótamoswijn. En omdat ik de enige gast was, zaten vader Joachím en ik samen in de keuken, de befaamde werkplek van vader Epifánios. Hieronder de keuken van binnen en een blik op de buitenkant.
De I.K. Milopotámou is gewijd aan de Heilige Efstáthios, een soldatenheilige uit de eerste eeuw. Zijn feest wordt gevierd op 20 september/3 oktober, zie hier. In de kapel in de toren hang natuurlijk zijn ikoon. Vader Epifánios staat ernaast. Het verhaal over de heilige is hier te lezen.
Tot slot van deze driedelige blog nog een blik op de zee en de arsanás:
