421 - DE TOREN (ΠΥΡΓΟΣ) VAN I.M. KARAKALLOU

Afgelopen zomer bezocht ik I.M. Karakállou. Vanaf de pírgos (toren) (ca 30 m hoog) krijg je een mooi overzicht van de omgeving. In de richting van de Athostop liggen de kelliá Tímios Stavrós (Grieks: Τίμιος Σταυρός) en Tries Ierárches (Grieks: Τρείς Ιεράρχες).

Kijkend richting van de zee zie je de kípos (tuin) en het nieuwe kerkje van de Heilige Aartsengelen (Grieks: Άγιοι Αρχάγγελοι) en de toren van de arsanás.

Verder doorkijkend verschijnen de werkgebouwen en de kellí van Agía Paraskeví (Grieks: Αγία Παρασκεύη) die wordt gerenoveerd. Aan de binnenkant van het complex zijn de kelliá van de monniken te zien en in de toren is, op de vijfde verdieping, een kleine kapel van de Heilige Anna.

Foto's Vasílis
Dank/Ευχαριστώ v Pachomios

330 - LENTE OP DE AGION OROS/ATHOS

                                                                                             Lente in I.M Karakállou
                                                                             (Foto door monnik Patápios (Agioritikos Logos))

Foto's door Vasílis

257 - IN HET KLOOSTER OP DE HEILIGE BERG ATHOS, DEEL 2

Met broeder Pachomios heb ik de volgende dagen vele en diepgaande gesprekken gevoerd. Over ons geloof in dezelfde God Almachtige Vader, in dezelfde Verrezen Heer, in dezelfde Geest die bezielt en doet leven. Maar ook over wat ons scheidt, over de oecumene, over de moeilijkheden die eenheid (en mijn groot verlangen) in de weg staan, 

I.M. Karakállou, hoofdingang 

              (Foto Vasílis)

over het verlies van waarden in de wereld, over zovele dingen waarvoor ik broeder Pachomios niet genoeg kan danken daar met mij zo openhartig, eerlijk en diepgaand over gesproken te hebben. Hij begreep ook goed mijn persoonlijke engagementen in een gemeenschap waar ik al meer dan vijftig jaar deel van uitmaak en mijn verdriet dat juist omwille daarvan “kiezen” voor mij haast onmogelijk is. 

Hij gaf me op een bepaald ogenblik ook een in het Nederlands uitgegeven gebedenboekje om zo orthodoxe gebeden te kunnen lezen die aangepast zijn aan de morgen, de avond, de tijd van het jaar, enz. Zelf vond hij het niet honderd procent goed, maar ik heb er alvast één gebed uit overgeschreven dat me persoonlijk erg aansprak. Ik geef het graag weer aan het eind van dit artikeltje zodat ook U het kan lezen en bidden. 

Iets helemaal anders dat mijn verbondenheid met de kloostergemeenschap van het klooster van Karakallou nog hechter maakte, was het feit dat ik enkele dagen heb mogen meewerken in de keuken. Ik had broeder Pachomios vroeger al laten weten dat ik graag bereid was om gedurende de dagen dat ik dan bij hen mocht zijn, ook enige dienst wilde verlenen als dat kon. Zo belandde ik dus in de keuken en mocht er mee kilo’s aardappelen schillen, prei en uien snijden, erwten en look pellen, een keer de vaat mee doen, dit samen met broeder Pachomios. 

                                                           Skíti Agíou Andréa

Door wat later een misverstand bleek te zijn, moest ik een dag vroeger dan voorzien uit Karakallou vertrekken en zou ik mijn laatste dag op de Heilige Berg dan gaan doorbrengen in de Skiti Ag. Andreas in Karies. Op het moment van vertrek vergezelde broeder Pachomios mij tot de plaats waar het busje mij en de andere pelgrims die vertrokken zou komen ophalen. Nog een laatste gesprek, nogmaals de verontschuldigingen dat het door een misverstand zo gelopen was, nogmaals het aanbod van dan toch te blijven. 

Toen kwam vader Pródromos nog aangelopen. Die had me gezocht omdat hij ook afscheid wou nemen, had een stuk chocolade mee voor mij voor onderweg en raadde me nogmaals in Ag. Andreas aan contact op te nemen met de vaders wiens namen hij op een blaadje voor mij had genoteerd. Na nog een uitdrukkelijke vraag om te schrijven zohaast ik thuis was (wat inmiddels al is gebeurd) en de hoop uitgesproken te hebben dat ik toch nog eens terug zou komen, werd ik door beiden nog omhelsd. Ik was echt ontroerd! 

Wanneer ik nu over dit alles nadenk, weet ik meer dan ooit dat God onze Vader zich toont in vele grote én kleine dingen. Het gevoel dat ik had terwijl ik de vieringen bijwoonde, de bezorgdheid die ik zo vaak ondervond (o.a. vader Pródromos die tijdens een viering pilletjes voor mij ging halen omdat ik hoofdpijn had), hun warm onthaal, hun ontroerend afscheid, in dat alles, iedere keer weer, zag en voelde ik een glimp van Gods goedheid en liefde. Dat zou ik ieder van U ook graag toewensen: Gods nabijheid, Zijn goedheid en liefde te mogen ontdekken in vele, zelfs kleine dingen van elke dag. Ik ben broeder Pachomios, vader Pródromos en al de andere vaders die ik ontmoette enorm dankbaar om het grote geschenk dat ik heb gekregen!  

                                                                 Broeder Pachomios 

                                                                      (Foto Vasílis)

Gebed van de Heilige metropoliet Filaret van Moskou en Kolomna (+ 1867)

Heer, ik weet niet waar ik U om zal bidden.

Gij alleen weet wat ik nodig heb.

Gij hebt mij meer lief dan ik mezelf kan liefhebben.

Laat mij mijn noden zien, die voor mij verborgen zijn.

Ik waag het niet te vragen, noch om een kruis, noch om vertroosting.

Ik sta alleen maar voor U, mijn hart is open voor U.

Al mijn hoop heb ik gevestigd op U.

Zie wat ik nodig heb, en wat ik zelf niet weet.

Zie toe, en doe met mij volgens uw barmhartigheid.

Werp mij neer en richt mij op,

Kastijd en genees mij.

Ik aanbid U en ben stil voor uw heilige wil

En voor uw ondoorgrondelijke wegen.

Ik geef mij over in uw handen, als een offer:

Mijn enige verlangen is, Uw wil te doen.

Heer, leer mij hoe ik moet bidden.

Bid Gij zelf in mij.

256 - IN HET KLOOSTER OP DE HEILIGE BERG ATHOS, DEEL 1

Vlaming met Griekse roots Willy Milonas maakte in de maand mei 2013 een bijzondere pelgrimstocht naar de Agion Oros en met name naar I.M. Karakállou. Voor de eerste keer ging hij zonder gezelschap, alleen. Het was een verblijf dat hem diep roerde. Hij schreef erover in Het Kruis, het tijdschrift van de Orthodoxe Parochie in Brugge en op haar website (15 mei 2013). Met zijn instemming publiceer ik hier, in twee delen, zijn verhaal:

In een brief aan broeder Pachomios die ik vorig jaar in het klooster van Karakallou op de Heilige Berg Athos had leren kennen, en waarin ik hem bedankte voor het onthaal en de gesprekken die mijn familieleden en ik hadden gehad, had ik ook geschreven dat ik – als het zou gebeuren dat er niemand anders mij de volgende keer zou vergezellen – dat ik dan eigenlijk graag eens meer dan één dag in eenzelfde klooster zou verblijven. Het zou me de kans geven om echter, dieper te beleven wat daar gebeurt.

Groot was mijn verrassing toen ik eind september vorig jaar een telefoontje kreeg van broeder Pachomios. Hij vertelde me dat hij met de abt over mijn wens gesproken had en dat die had toegestemd voor een langer verblijf als ik dat zou wensen. Wat een ongelooflijk, fantastisch nieuws was dat! Lang moest ik niet nadenken, en al vlug lag het vast dat ik in de week na het grote Paasfeest zou gaan.

En zo geschiedde. Na de nodige formaliteiten (aanvraag in Thessaloniki, bestellen vliegtuigticketten, hotelreservatie in Ouranoupoli en Thessaloniki) was het echt aftellen naar 8 mei, mijn datum van vertrek naar ginder. Graag geef ik hieronder een kort verslagje van het meest ingrijpende van al mijn bezoeken aan de Heilige Berg.

De boottocht vanuit Ouranoupoli en de daaropvolgende busrit naar Karies verliepen zonder problemen. Maar dan doken de eerste moeilijkheden op. Ik ben nog altijd – tot mijn grote spijt – de Griekse taal nog maar weinig machtig. In Karies duidelijk maken dat ik vervoer zocht naar het klooster van Karakallou lukte dus maar moeilijk. Uiteindelijk besliste ik om de tocht, ook al zou die zowat 3 uur in beslag nemen, dan toch maar te voet af te leggen.  Rugzak aangegespt en op weg, richting het klooster van Iviron. Tijdens die tocht heb ik enkele keren aan voorbij rijdende wagens teken gedaan om een stukje te mogen meerijden, maar dat lukte maar voor twee korte ritjes. Zo werd het een stuk na drie uur voor ik de poort van het klooster binnenstapte. 

                                                 Nieuwe kerk van de Heilige Aartsengelen

Nog terwijl de monnik die de poort bewaakt me begroette met “Christos anesti”, kwam vader Pródromos die net uit de kerk kwam, op me af. Ook met hem hadden we vorig jaar gesproken. Hij omhelsde me, zei dat broeder Pachomios hem alles had verteld over mijn brieven en dat ook hij echt blij was dat ik er was. Enkele tellen later kwam broeder Pachomios er zelf aan en ook van hem kreeg ik een omhelzing en warm onthaal. Ik moet eerlijk zeggen dat dit op zich al een genadevol moment was voor mij. Beiden vergezelden me naar de archondaris die me een kamer toewees voor mij alleen. Van dan af begon voor mij dit wonderbare, o zo mooie en ingrijpend verblijf daar.

Omdat ik echt aan alles wilde deelnemen, begaf ik me van dan af elke morgen ook om 4 uur naar de kerk voor het bijwonen van de vieringen. Niet-orthodox zijnde mocht ik niet mee in de kerk, maar moest ik in de gaanderij plaats nemen. Vader Pródromos wees me wel een plaatsje waar ik alles goed kon volgen, bood me zelfs een stoel aan zodat ik niet op de stenen bank zou moeten zitten.  En ja, ook al was het vanop afstand, ik was gelukkig!  Ik was gelukkig omdat ik me toch wel heel sterk verbonden voelde met de gemeenschap die aan het vieren was. Horen hoe de monniken met hun gezangen de Heer loofden en eerden, mogen toekijken wat er vooraan aan de ikonostase gebeurde, mee bewierookt te worden, mee de zegen te mogen ontvangen, dat alles maakte dat ik me er toch echt bij aanwezig voelde. Een grote dankbaarheid vervulde me iedere keer opnieuw dat dit mij gegeven werd! Dat was zo die eerste keer, en dat was zo elke dag, elke morgen, elke avond opnieuw.

Bij mij blijft één groot verlangen: in de kerk ooit volledig mee te kunnen doen en te mogen communiceren omdat een diep geloof en grote liefde in en voor die ene zelfde Vader, Zoon en Geest ons bindt.

209 - HEILIGE NIEUWE MARTELAAR GEDEON/ΑΓΙΟΣ ΓΕΔΕΩΝ ΚΑΡΑΚΑΛΛΗΝΟΣ

Vorige zomer bezocht ik het Heilige Klooster Karakállou, waar ook vader Pachómios woont. Met zijn medebroeders viert hij vannacht het feest  (agripnía) van de Heilige nieuwe martelaar Gedeón. Deze stierf als martelaar op 30 december 1818 in Tírnavo, Thessalië. Gedeón leefde 35 jaar in het klooster waar nog steeds zijn relikwieën worden vereerd.

Gedeón werd door de Turken vermoord toen hij weigerde zijn christelijk geloof te ontkennen. Zijn handen en voeten werden met een bijl afgehakt. Hij is de beschermheilige van Tírnavo en zijn feestdag is 30 december/12 januari.

201 - DE KERSTBOOM IN I.M. KARAKALLOU

Een Griekse pelgrim ontving van een monnikvriend bijgaande kerstkaart. Op zijn verzoek plaats ik hem ook hier.

Bron: pentapostagma

177 - ONDERWEG TUSSEN I.M KARAKALLOU EN I.M. IVIRON

De weg van I.M. Karakállou naar I.M. Ivíron is jammer genoeg een drómos geworden, een weg geschikt dus voor auto's. Eén of twee stroken monopátia zijn er nog slechts.

Gedurende mijn wandeling van ongeveer twee uur kwam ik eerst langs de tuinen en een recent ingewijd kerkje van I.M. Karakállou. Tijdens mijn wandeling met vader Pachómios kon ik het kerkje helaas niet bezoeken (de deur was op slot), maar de monnik vertelde mij dat de inwijding wel indruk op hem had gemaakt: zo vaak maak je een dergelijk feest niet mee.

 

Na zo'n kwartier lopen kwam ik bij een wegsplitsing een verwijsbord naar de I.K. Agíou Dimitríou tegen. Deze kellí behoort tot I.M. Filothéou. Een bijzonder verwijsbord is het wel, eigenlijk ook een soort reclamebord. De monniken verkopen namelijk wijn, rakí ouzo, honing, wierook, handgemaakte producten en houtskool.

 

Onder het 'reclamebord' hangt een bord met een tekst die de pelgrim aan het denken moet zetten: De klacht van Jesus Christus.

Er staat: Jullie noemen me Heer, maar jullie gehoorzamen me niet, jullie noemen me Licht, maar jullie zien me niet, jullie noemen me Weg, maar jullie volgen me niet, jullie noemen me Leven, maar jullie verlangen er niet naar, jullie noemen me Wijsheid, maar jullie vragen me niet om raad, jullie noemen me Almachtig, maar jullie vrezen me niet, jullie noemen me Rechtvaardig, maar jullie vertrouwen niet op mij, jullie noemen me Vader, maar jullie zijn mijn kinderen niet, jullie noemen me Redder, maar jullie willen jullie redding niet.

 

 

Drie kwartier later was ik bij de arsanás van I.M. Filothéou. Ook Milopótamos kwam verderop reeds in zicht.

 

 

176 - H ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΚΑΡΑΚΑΛΛΟΥ/HET HEILIGE KLOOSTER KARAKALLOU (3)

I.M. Karakállou is best wel een 'streng' klooster, zo heb ik mij laten vertellen. Het complex ziet er goed uit, de tuinen liggen er mooi bij. En mijn ontvangst was vriendelijk. In dit klooster woont dus sedert één jaar vader Pachómios. Na het avondmaal bracht ik met hem de avond wandelend en pratend door. Vader Pachómios is een vriendelijke man, met een luisterend oor. En verstandige gedachten.

Hij is geboren in Den Haag en hij heeft het nu prima naar zijn zin in dit orthodoxe klooster in Griekenland, waar hij terecht kwam na eerst enige jaren in Westeuropa (Nederland, Frankrijk) monnik te zijn geweest. Hij heeft zich goed aan het Grieks-orthodoxe bestaan aangepast. Eén van de speerpunten is daarbij het leren van de Griekse taal, gewoon, omdat Grieks de voertaal in het klooster is. Ook al zijn er monniken van verschillende nationaliteiten.

Op de ochtend van mijn vertrek had vader Pachómios samen met een medebroeder werk te verrichten in de 'groenvoorziening': zijn werkgroep was de 'δέντρα' (Grieks: déndra/ bomen), olijfbomen dus. Op de foto staat hij in zijn werkkleding.

                                                                Ingang katholikon

Na de ochtendliturgie, het ontbijt met de monniken en mijn ontmoeting met vader Pachómios, was het (helaas) alweer tijd om mijn tocht verder te zetten. 

175 - H ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΚΑΡΑΚΑΛΛΟΥ/HET HEILIGE KLOOSTER KARAKALLOU (2)

In het mooie kloostercomplex heb ik het gastenverblijf (Grieks: το αρχονταρίκι/ archontaríki) vlug gevonden. Helaas was er, ook na enig wachten, geen gastenmonnik (Grieks: ο αρχοντάρης/ archontaris) te bespeuren. Terug bij de kerk bleek die vol monniken en pelgrims: de esperinós was reeds begonnen, omdat ook nog een paráklisis volgde, de smeekbede tot de Moeder Gods. Deze smeekbede is een extra gebed(sdienst) in de vastenperiode vóór het feest van de Ontslaping van de Moeder Gods. Monniken hebben in deze tijd één maaltijd per dag.

Ik ging de vóórkerk in en nadat een attente monnik had gemerkt dat ik Nederlander was, kwam daar ineens vader Pachómios, een Nederlandse monnik,  op mij af. Met een vriendelijk gezicht zei hij 'welkom'. 

                                                                 Vader Pachómios

Daarmee was een bed geregeld, maar in deze volgorde (belangrijke dingen eerst!): eerst nu esperinós, dan trápeza (maaltijd), en vervolgens apódeipnon. Daarna zou vader M., de archontáris, mij een kamer toewijzen. Uiteindelijk sprak ik met vader M. in de archontaríki tijdens de apódeipnon. Dat was zo besloten.
                                                                   

174 - H ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΚΑΡΑΚΑΛΛΟΥ/HET HEILIGE KLOOSTER KARAKALLOU (1)

Op het programma van mijn pelgrimstocht dit jaar stond ook een bezoek aan het Heilige Klooster Karakállou  (Grieks: I.M. Καρακάλλου). Ik kwam hier tegen het einde van de middag aan, na een flinke wandeling vanaf Kariés, via het Heilige Klooster Filothéou (Grieks: Ι.Μ. Φιλοθέου). Over dit klooster schrijf ik een andere keer.

De weg zelf valt wat tegen, hoewel de omgeving indrukwekkend groen blijft, er prachtige vergezichten zijn en het heerlijk rustig is.



Het grootste deel van de route bestaat helaas uit 'verharde' weg (Grieks: δρόμος/drómos) waardoor het monopáti is verwoest. Drie stroken monopáti slechts zijn nog over: achter langs I.M Koutloumousíou, vlak voor I.M. Filothéou en dichtbij I.M. Karakállou. Bij kruisingen of splitsingen van de wegen staan bordjes die de richting aangeven.

                                                 Monopáti

 

 

Houten bruggetje nabij I.M. Filothéou

 

 

                     In de verte: I.M. Stavronikíta

Nog tien minuten lopen via het kalderími, zo geeft dit bordje aan. En het klopt. I.M. Karakállou 'duikt op' aan het einde van dit voetpad:

 

 

77 - BOEK OVER IKONEN UIT I.M. KARAKALLOU/Ι.Μ ΚΑΡΑΚΑΛΛΟΥ

Morgen, 15 november 2011, wordt in Thessaloníki tijdens een mooi gevuld programma een boek met 152 ikonen uit het Heilige Klooster Karakállou (Grieks: Ι.Μ. Καρακάλλου) gepresenteerd. De ikonen omvatten de periode van laat 14e tot vroeg 19e eeuw.

Er staan onder andere ikonen van monnik-ikoonschilder Dionísios uit Fournás (achttiende eeuw) in. I.M. Karakállou beschikt over de grootste verzameling werken van zijn hand. Het boek heeft 552 pagina's en kost Euro 80/85.

Het klooster presenteert het boek op zijn eigen site en het boek is daar ook te bestellen, druk hier.

Enige voorbeelden uit het boek:

Meer ikonen hier